Natuurgeneeskunde
  
 
 
 
 
 
 

© Natuurgeneeskundig
Collectief 2006

Wat is natuurgeneeskunde | Ontstaan van de westerse natuurgeneeskunde

De natuurgeneeskunde is een geneeswijze met een lange geschiedenis. Zij heeft haar wortels in de volksgeneeskunde en bestaat al zo lang als de mensheid. Vele beroemde namen komen we tegen in de geschiedenis welke een grote betekenis hebben gehad voor de huidige natuurgeneeskunde (zie Ontstaan van de de westerse natuurgeneeskunde).. 

Enkele kernpunten van de natuurgeneeskunde
Elk organisme heeft een natuurlijke kracht in zich om te herstellen, als er zich stoornissen voordoen. Dit zelfgenezend vermogen wordt ook wel "physis"genoemd. 
In de natuurgeneeskunde werken we met dit zelfgenezend vermogen. We helpen lichaam en geest door middel van natuurlijke methoden de eigen geneeskracht optimaal te krijgen. De methode welke we daarvoor gebruiken is bij iedereen verschillend. Door middel van het bepalen van iemand zijn vitaliteit, zowel in lichamelijk opzicht als geestelijk, zetten we de therapie in. De vitaliteit is onder andere te bepalen door middel van een uitgebreide anamnese.
In de natuurgeneeskunde gaan we ervan uit dat er nooit sprake is van een ziek orgaan., maar dat ziekte een stoornis in het gehele lichaam betekent. We spreken dan over een totale benadering van de patiënt, zowel wat betreft de diagnose als de therapie.
In de natuurgeneeskunde staat de eigen verantwoordelijkheid van de mens ten aanzien van zijn ziekte en gezondheid centraal. Dit is een belangrijk uitgangspunt binnen de visie van natuurgeneeskunde.

Werkwijze en diagnose methoden
Met het afnemen van een anamnese wordt een heel belangrijke eerste stap gezet in de behandeling en werkwijze van de natuurgeneeskundige therapie. Het woord "anamnese" betekent herinneren. Tijdens de anamnese worden de klachten , belevingen en ervaringen ten aanzien van fysieke, mentale en emotionele aspecten geordend. Daarnaast komen werking van orgaansystemen, ziektegeschiedenis, familiaire aandoeningen, en medicijngebruik aan bod. De werking van de spijsvertering wordt besproken. Een voedingsanamnese wordt afgenomen en mentale en emotionele aspecten zoals, slapen,concentratie en leefomstandigheden worden besproken.

Voor een eerste gesprek wordt ruimschoots de tijd genomen; gemiddeld anderhalf uur.
Naast het gesprek geeft iriscopie een mogelijke aanvulling op de diagnose.
Na het gesprek stelt de therapeut een behandelplan samen. De therapeut bespreekt dit met de patient, waarop een behandeling volgt. Informatie over mogelijke therapieen vindt u terug op de homepage.